گرچه دیگر نه دل دارم نه احساسی برای زندگی.

گاهی سوختن برای ققنوس هم غریبه می شود . همان طور که من برای تو غریبه شدم. هوای این روزهای دلم عجیب و غریب است . گمان می بردم در آستانه ی باریدن بودم اما ابرهای بغض یک لحظه رهایم نمی کند و نمی بارد تا کمی نفس بکشم.

تنم پر شده از تاولهای آمدن ها و رفتن ها . پر از آبله های دروغین عشقهای بی منطق. اما تنم در تب و آتش آرامشی قریب در حال سوختن است. آتش بی قراری های شبانه و سرمای استخوان سوز روزهای تنهایی یک لحظه رهایم نمی کند.

آرامش ... من خودم برایت ترانه ترنم و وفا می خوانم ...قول می دهم اگر آمدی از دستت ندهم ...فقط بیا.... با تنهایی دلچسبی بیا تا خودم را دوباره پیداکنم.

چه شب بی انتهایی است امشب... از حصار بی کسی و تنهایی گذشته ام و حالا از پشت سر فقط ویرانه های   پلهایی را می بینم که برای آرامش دیگران خرابشان کردم . اما خودم هیچ ...و تو ای خدای بزرگ...می دانی که من از دار دنیا فقط آرامش می خواهم ..آرامشی حزین برای تسکین تمام بی قراری های به جا مانده از ناگوارترین حادثه